Zima w Krakowie - konkurs szopek krakowskich

Bajecznie kolorowe!

Trzy dni w Krakowie. Dziś wieczorem wróciłam na zasypaną śniegiem prowincję, 40 kilometrów autobus pokonuje teraz w dwie godziny, a i tak pewnie nie jest to żaden zimowy rekord, słyszy się teraz straszne opowieści o komunikacyjnych horrorach.
Było kilka zimowych spacerów, trochę zdjęć, ale jedno jest pewne - nie nadaję się na zimowego reportera. Nie cierpię zimy! Zamarzam zanim jeszcze skadruję pierwsze zdjęcie!

Pierwszego dnia - we wtorek 30 listopada (tak, zapisuję to dla pamięci, gdybym jeszcze kiedyś chciała narzekać, że zima przyszła zbyt wcześnie ;) było słonecznie i mroźnie. Wybrałam się na Wawel, by zatrzymać się po drodze w moim sekretnym punkcie widokowym - z myślą o tym, żeby zrobić pokazać Wam kilka zdjęć, jako zimowy aneks do tego, o czym rozmawialiśmy ostatnio - kościół śś. Piotra i Pawła z innej perspektywy i w zimowej scenerii.

Na drugi dzień zaplanowałam małą wycieczkę do Tyńca - żeby skompletować moje tynieckie cztery pory roku. Jednakowoż następnego dnia okazało się, że jest jeszcze zimniej, do tego pada śnieg, wieje lodowaty wiatr a widoczność sięga w porywach 20 metrów. Cóż, Tyniec będzie innym razem. W końcu czeka nas jeszcze jakieś cztery miesiące zimy... Środa nie pozostawiła więc śladów w materiale zdjęciowym (jeśli nie liczyć francuskiej zupy cebulowej, z której ogromnie jestem dumna :)

I dziś - pięknie, słonecznie i nie tak bardzo zimno (chociaż subiektywnie - straszny mróz ;)
Dziś oglądałam kiermasz na Rynku, krakowskie szopki, potem wybrałam się Grodzką pod Wawel, nad Wisłę i mostem Grunwaldzkim na Dębniki... moja zwykła, prawie codzienna trasa, ale jak odmieniona przez zimę!


I teraz, drodzy Czytelnicy, mam dylemat - które zdjęcia pokazać najpierw? Kościół Piotra i Pawła? Wawel? Wisła? Może zaczniemy od najbardziej aktualnych - takie krakowskie tradycje, lubiane lub traktowane z przymrużeniem oka, a przecież piękne i malownicze.
Konkurs szopek krakowskich.

Bajecznie kolorowe!

Spóźniłam się (bo też całkiem zapomniałam, że to właśnie dziś) i nie widziałam najbardziej spektakularnego momentu - wystawiania szopek u stóp pomnika Mickiewicza. Przechodziłam wtedy przypadkiem drugą stroną Rynku, łapiąc trochę słońca:

i robiąc jakieś odrealnione zdjęcia (tak to jest, gdy z zimna i braku koordynacji pomiesza się coś coś w ustawieniach aparatu ;)

A tymczasem życie jako takie było sobie piękne, nic sobie nie robiło z moich prób od-realniania, ludzie - jakkolwiek nieliczni - przechodzili wygryzionymi przez sól czarnymi chodnikami wśród wcale pokaźnych zasp na Rynku. Odkąd pamiętam, gdy nadchodzi zima krakowski Rynek zmienia się w plątaninę mrówczych chodników - białe wyspy, czarne drogi.

I gdy dziwiłam się, że obok mnie zajęło już miejsce kilku prawdziwych fotografów (prawdziwy fotograf tym się różni się ode mnie, że primo - zawsze ma statyw, secundo - jego aparat to jakiś cud techniki, przy którym czujemy się bardzo nieważni i właściwie zbędni, mój Canon i ja, tertio - naprawdę widać (nie wiem, jak oni to robią), że posiada wiedzę i kunszt, zresztą, można by długo wyliczać). Od razu pojęłam, że są tutaj z innego powodu niż słońce, czarne drogi i białe wyspy. I wtedy pojawił się korowód szopek - niezwykłe konstrukcje przenoszone przez dumnych właścicieli i twórców do Muzeum Historycznego w Krzysztoforach. Tym sposobem udało mi się uwiecznić ów historyczny moment :)

Proszę bardzo, oto prawdopodobnie najgorszy reportaż o krakowskich szopkach :) A jednak lubię te zdjęcia jako zapis chwili, przypadkowości. Trochę surrealistyczne studium przypadku i niezwykłości. A także - wyjątek potwierdzający regułę - obecność ludzi na tych zdjęciach, podoba mi się ich uśmiech i duma z wykonanej (absolutnie i cudownie bezużytecznej) pracy. I życzliwe zainteresowanie przechodniów, czasem zachwyt (taki piękny uśmiech tej starszej pani w białej czapce), jakby opadła gdzieś zwyczajna dorosła obojętność i wszyscy na krakowskim rynku powrócili na chwilę w dawno zapomniany świat dziecinnych zabaw i stali się sobie bliżsi.

Dumni twórcy niosą ostrożnie surrealistyczne dzieła

Niektóre szopki przyjechały na wózku pod same Krzysztofory (szkoda, że nie na sankach :)

Tyle radości :)

Autor, dzieło i admiratorzy (oraz wózek i rusztowania na fasadzie Krzysztoforów)

ta była wyjątkowo ciężka!

chwila odpoczynku...

...i dalej w drogę

uśmiech!

Niosący szopkę albo pejzaż zimowy z Krakowa :)

Nie jest to zdecydowanie najlepszy krakowski reportaż z konkursu szopek krakowskich - cieszę się jednak, że mogłam (cóż, przypadkiem...) być właśnie tam i uwiecznić dla Was ten miły zwyczaj, który dzięki staraniom Muzeum Historycznego zakorzenił się znów i co roku zmienia na chwilę krakowski Rynek w iście baśniowe miejsce. Bajecznie kolorowe!

Nie wiem, czy udało mi się pokazać, ile radości niósł ze sobą ten spektakl. Dziwności, niezwykłości - ale przede wszystkim właśnie czystej radości. Trochę deficytowej ostatnio u mnie. Gdyby ktoś z twórców tych uroczych, niemożliwych konstrukcji zaglądnął tu kiedyś przypadkiem - dziękuję i podziwiam :)

I jeszcze spojrzenie w przeszłość - tak wyglądał konkurs szopek krakowskich w grudniu 1938 roku.
Ostatni w beztroskim, tragicznym, radosnym dwudziestoleciu. Następny rok przyniósł inne widoki - jak z koszmarnych snów.

 zdjęcie pochodzi ze zbiorów NAC